Dinsdag 8 maart. Vandaag 2 muzikanten op bezoek Felix Hildenbrand met de contrabas en Ramon met zijn elektronische geluidsinstallatie, waarmee hij ter plekke geluid opneemt en mixt en afspeelt. Hij speelt ook life mee met zijn net opgenomen muziekstuk.
mzuiek in klei, music in clay
De leerlingen vergaapten zich letterlijk aan de contrabas van Felix, ze vonden het indrukwekkend. Het werd stil in de groep. Felix stelde zich voor en vroeg hen hoe zij dachten dat het instrument bespeeld zou moeten worden? Snaren aanslaan dat klopt. Hoe maak je hoog en laag? Wat doe ik met de vrije hand? Ook fysiek konden de kinderen zien dat een dikker snaar lagere tonen gaf dan de dunne snaren. Felix bewoog zijn handen over het instrument en tokkelde met zijn vingers. Wat kan nog meer? Kinderen moesten raden wat hij met de strijkstok kon doen. Zo werd het instrument compleet. De kinderen hadden klei voor zich en gingen aan de slag. Ze luisterden naar ritme. Naar melodische stukjes en naar de sfeer. Leerlingen herkende romantisch en lief: yeach riep de hele klas, dat was duidelijk niet populair of ze wilde het voor elkaar nog niet weten…. Maar spannend en dreigende muziek ging zonder commentaar. Een jongen kleide spanning door de klei te veranderen in een vorm met punten en diepe gaten. Een meisje kleide een afgehakte kop.. Het werd gevoeld en beleefd en ervaren. Daarmee werden de doelen bereikt. Felix speelde de werken van de kinderen terug en gaf heel duidelijk aan waar het ene gedeelte begon en eindigde en hij het volgende “thema ” speelde. De kinderen wilde natuurlijk allemaal hun werk gespeeld zien.
ramon speelt en neemt geluiden op/Ramon plays and records sounds
De lessen met Ramon waren weer heel anders. Ramon had een auto geleend om al zijn spullen te kunnen ophalen. De veelheid aan instrumenten en elektronica die hij gebruikte vonden ze fascinerend. Ze wilden overal aan zitten. Dat mocht niet. Deze groepen ging ook kleien. Ze kleide meer op muzikale thema’s. Er ontstonden werkstukken waarbij stukjes ritmische verdeeld waren en onderdelen die meer golvend waren, soms werd in een stuk klei met de vinger het ritme gedrukt. Deze groep had er meer moeite mee dan de wat oudere van de ochtend. We voegen Ramon het korter en eenvoudiger te maken. Ook gingen we de sfeer van de muziek meer onderscheidend maken. Dat hielp hen meer te focussen. Toen er een aantal onderdelen gemaakt waren vroegen we Ramon ze terug te spelen. Het waren sessies, die niet op analyse maar op gevoel werden gespeeld. Meer vanuit de emotionele invalshoek. Zo kon een onderdeel leiden tot een liefdesliedje of juist tot een Spaans, warm lied… Na de lessen fotografeerde ik alle werken van verschillende kanen en met verschillende belichting. Langzaam wordt duidelijk wat het materiaal is waarmee ik werken ga.